درمان زودهنگام ارتودنسی کودکان

مشکلات زودهنگام ارتودنسی و علت آن‌ها

در دوره دندانی مختلط، ارتودنتیست رویش دندان دائمی، دندان اضافه یا غایب، شلوغی یا فاصله زیاد، آندربایت، کراس‌بایت، تماس آسیب‌زا، انحراف فک و عادت‌های عملکردی را بررسی می‌کند. ژنتیک، رشد فک، از دست‌رفتن زودرس دندان شیری و مکیدن طولانی انگشت یا پستانک می‌توانند بر بایت اثر بگذارند. وجود یک نشانه به‌تنهایی الزام شروع فوری درمان نیست.

فاز اول درمان

فاز اول پیش از رویش همه دندان‌های دائمی و برای مشکلی انجام می‌شود که اصلاح آن هنگام رشد سودمندتر است. بسته به تشخیص می‌توان از نگهدارنده فضا، جداکننده، اکسپندر یا دستگاه عملکردی، براکت محدود یا ریتینر استفاده کرد. دستگاه باید بر اساس هدف مشخص انتخاب شود؛ سود مورد انتظار باید از ناراحتی، دشواری بهداشت، هزینه و خطر درمان بیش از نیاز بیشتر باشد.

زمان درمان و پیگیری

ارزیابی نخست معمولاً حدود هفت سالگی توصیه می‌شود، زیرا مولرهای اول و ثنایای دائمی قابل مشاهده‌اند؛ زمان شروع درمان به مشکل و مرحله رشد بستگی دارد. فاز اول اغلب چند ماه طول می‌کشد، اما وعده ثابت ۹ تا ۱۸ ماه برای همه درست نیست. در ویزیت‌ها رویش، بایت، عملکرد دستگاه و بهداشت بررسی می‌شود و پس از اصلاح فعال معمولاً دوره پایش وجود دارد.

حرکت به سوی فاز دوم

پس از فاز اول ممکن است کودک با ریتینر وارد دوره استراحت و پایش شود تا بقیه دندان‌های دائمی برویند. سپس ارتودنتیست بایت را دوباره ارزیابی می‌کند: بعضی کودکان برای فاز دوم به براکت کامل یا الاینر نیاز دارند و برخی فقط پیگیری می‌شوند. هدف فاز دوم ردیف‌کردن نهایی دندان‌ها و هماهنگی بایت است و نیاز و مدت آن پس از ارزیابی مجدد روشن می‌شود.

چه زمانی فاز اول به تعویق می‌افتد یا حذف می‌شود

اگر مشکل خفیف، بدون پیشرفت و بدون اختلال عملکرد باشد، پایش تا دندان‌بندی دائمی ممکن است منطقی‌تر باشد. وقتی بیشتر دندان‌های شیری افتاده‌اند یا یک فاز جامع در آینده مؤثرتر است، فاز اول شاید مزیت اضافه نداشته باشد. تصمیم با معاینه و تصویربرداری و با توجه به رشد، خطر آسیب یا پیشرفت، همکاری کودک و جایگزین‌ها گرفته می‌شود؛ درمان زودهنگام تضمین نمی‌کند که ارتودنسی بعدی لازم نشود.

پرسش‌های متداول