بیماری لثه؛ ژنژیویت و پریودنتیت

شناخت بیماری لثه

ژنژیویت التهاب لثه بدون از دست‌رفتن اتصال و استخوان است و با حذف پلاک معمولاً برگشت‌پذیر است. پریودنتیت رباط و استخوان را تخریب و ممکن است دندان را لق یا از بین ببرد.

عامل اصلی بیوفیلم باکتریایی است و جرم سخت‌شده با مسواک معمولی ایمن برداشته نمی‌شود. شدت به دخانیات، دیابت، ژنتیک، دارو و پاسخ بدن نیز بستگی دارد و ممکن است درد نباشد.

کاهش خطر

روزی دو بار با خمیردندان فلوراید مسواک و روزانه بین دندان را با نخ، برس یا ابزار مناسب تمیز کنید. ترتیب کمتر از کامل و منظم‌بودن اهمیت دارد.

دخانیات مصرف نکنید، دیابت را کنترل و خشکی دهان و دارو را اعلام کنید. فاصله پاک‌سازی حرفه‌ای فردی است و شش یا دوازده ماه برای همه نیست.

علائم

قرمزی، تورم، حساسیت یا خونریزی، بوی یا مزه ماندگار، تحلیل، بازشدن فاصله، چرک، تغییر بایت یا پروتز و لقی نیاز به بررسی دارد.

نبود علامت پریودنتیت را رد نمی‌کند و خونریزی هنگام مسواک طبیعی نیست. بیماری می‌تواند موضعی باشد، پس پروب و تصویر در صورت نیاز مهم‌اند.

درمان

ژنژیویت با حذف حرفه‌ای پلاک و بهبود بهداشت کنترل می‌شود. پریودنتیت اغلب با جرم‌گیری زیرلثه و صاف‌کردن ریشه و سپس ارزیابی مجدد آغاز می‌شود؛ آنتی‌بیوتیک انتخابی است و جای درمان مکانیکی نیست.

نقص عمیق ماندگار ممکن است جراحی فلپ، بازسازی، پیوند استخوان یا بافت نرم بخواهد. پس از درمان فعال، نگهداری دوره‌ای برای جلوگیری از عود لازم است.

شیوع بیماری

پریودنتیت در بزرگسالان شایع و با سن و تجمع خطر بیشتر می‌شود. آمار به معیار و جمعیت بستگی دارد و درصد قدیمی خطر فرد را پیش‌بینی نمی‌کند.

شایع‌بودن به معنی اجتناب‌ناپذیری از دست‌دادن دندان نیست؛ کشف زود، کنترل پلاک و خطر، درمان و نگهداری پیش‌آگهی را بهتر می‌کند.

پرسش‌های متداول